وقتي از تودل دل بريدم
جز خودت چيزي نديدم
پي هر كسي كه رفتم
آخرش به تو رسيدم
حالا كه رفتم وگشتم
مي بينم تكي تو دنيا
نمي شه توروعوض كرد
حتي با شباي رويا
انگار اسمون نمي خواس
ببينه ماهارو با هم
يادته لحظه آخر
زير اون بارون نم نم
گل سرختو گرفتي
دادي دستم گل مريم
حالا كه رفتم و گشتم
مي بينم تكي تو دنيا
نمي شه تو رو عوض كرد
حتي با شباي رويا
دس من نبود نه از تو
بلكه از خودم گذشتم
با يه خورجين پر غربت
پي سر پناه مي گشتم
همه چيم ولي تو بودي
جنگلم،كوهم و دشتم
غشقتو خواستم بذارم
لاي خاطرات دفتر
اما ياد تو نمي گذاشت
ميومد دوباره از سر
توي يك غروب جمعه
اصل مطلبو نوشتم
پي هيچكس نمي گردم
چون تويي اول و آخر
درياها هنوز كبودن
بعضيا هنوز حسودن
هم واسه تو مي نوسم
هم اونايي كه نبودن
اسمتو،عشقتو رفته
تو رگ وتوخون و ريشه
يادته خواستي بمونم
ناله كردم كه نمي شه
حالا عمريه اسيرم
توي دام زرد غربت
اما اسمشه كه نيستي
با مني همش ،هميشه
من كه تقصيري نداشتم
تلخه قانون جدايي
من وتو سرش نمي شه
مي زنه چه تيشه هايي
من كه چشمام توي غربت
هنوزم پيت مي گرده
ولي حق داري بگي كه
اينا حرفه،بي وفايي
جرم ما چي بود عزيزم
كه ما رو قربوني كردي
خودشون رهان وآزاد
ماها رو زندوني كردن
دل سنگشون نمي خواس
عاشق همديگه باشيم
تو رو اونجا،منو اينجا
ساكن بيروني كردن
حالا كه رفتم و گشتم
ميبينم تكي تو دنيا
نمشه تو رو عوض كرد
حتي با شباي رويا