اشك و آه

نه اشكي ، تا كه ره بندد ز پيش ، آن آتشين خورا

نه آهي ، تا كه از دنبال گيرد ، دامن او را

اگر گويم به گل ماند جمال او ،خطا باشد

كه روي گل ندارد، رنگ و بوي آن گل رو را

نكو رويا ! چون آن روي نكو ، خود را نكو گردان

كه خوي نيك بخشد زيب ديگر روي نيكورا

مرا بود از جهان جمعيتي ، در كنج آسايش

پريشان كرد حالم ، تا پريشان كرد گيسو را

به درمانم چه مي كوشي وازدارو چه مي  گويي؟

كه با درد تو ، دل دشمن بود درمان و دارو را

به راه عشق ، از پروانه مسكين نه اي كمتر

بده جام پيش بالايش ، اگر ديدي رهي او را.